اما اتفاقاتی که در پیرامون همایش افتاد بسیار جالب بود.
- ضعف اطلاع رسانی بخصوص الکترونیکی برای یک همایشی در ابعاد بین المللی بسیار ضروری است که دریغ از درج یک کلام گزارش آن روز در روزنامه ها چه برسد به سایتهای اینترنتی.
- زمان ارائه مقالات که تا ۱۶ شهریور اعلام شده بود به نظر به جهت نصب تعداد کم بیلبوردها از استقبال کمی برخور دار بود بطوری مجبور به تمدید آن تا آخر مهرماه گردید.
- افرادی که مقاله آنها از طرف دفتر پژوهش های فرهنگی وابسته به وزارت ارشاد (پیدا کنید ارتباط فرهنگ را با نور)برای ارائه مورد قبول واقع شد عمدتاْ یا استاد دانشگاه بودند و یا به نوعی با دست اندرکاران برگزاری مراسم ارتباطات نزدیک داشتند. این مطلب را به راحتی می توان اثبات کرد. در نظر بگیرید شرایطی از جامعه علمی نورپردازی را که تنها یک سایت در این زمینه وجود دارد و مقالات مندرج در جراید نیز منحصر به افراد شناخته شده ایست چه اتفلاقی می تواند بیافتد که یکهو چندین استاد دانشگاه شهر سازی و مهندسین شرکت خاصی سر و کله شان درست در زمان برگزاری یک همایش بین المللی پیدا می شود و ای کاش کمی اصولی و نظام مند به مقوله آلودگی نوری می پرداختند.
- سخنرانی های ارائه شده نیز توسط مهمانان خارجی نیز از ابهام خاصی برخوردار بود و عمدتاْ به قول معروف نم پس نمی دادند و از بار مطلب کمی برخوردار بود.
درآخر انتظار می رفت با صرف هزینه های بسیار گزاف برای راه اندازی چنین برنامه ای که یکی از راهبردهای جناب آقای شهردار (اشاره به پست قبلی در همین وبلاگ) به زنده کردن شهر توسط نور در شهر تهران بود بتوان تحولی چشمگیر را شاهد باشیم اما همیشه گفته اند و دیده ایم که با پارتی بازی و رفیق بازی و کار های غیر کارشناسانه هیچ مشکلی عاقبت به خیر و رفع نمی گردد.
